Een online programma voor rouwende kinderen klinkt als een antwoord op het gebrek aan hulp. Een Australisch team rond Sarah Egan testte het in een gecontroleerde proef. Het resultaat is minder mooi dan je zou hopen, en daardoor juist leerzaam.
Wat is onderzocht
96 kinderen van 6 tot 12 jaar kregen door loting vier weken lang een online programma, of kwamen op een wachtlijst. Het programma was gebaseerd op cognitieve gedragstherapie, bestond uit twee modules per week en werd niet door een hulpverlener begeleid. Het is ontworpen samen met elf kinderen die zelf een ouder of broer of zus hadden verloren. Het was ook bedoeld voor ander verlies: ongeveer een zesde van de kinderen maakte een scheiding mee. Er was geen ondergrens voor hoeveel verdriet een kind had of hoe lang het verlies geleden was. Bij kinderen na een overlijden was dat gemiddeld bijna twee jaar, met een spreiding van een week tot acht jaar. Jongere kinderen deden het programma met hulp van een ouder of verzorger. De hoofdvraag was angst. Ook keken de onderzoekers naar welzijn, depressie, stress na schokkende gebeurtenissen en rouwklachten.
Wat eruit kwam
Op de hoofdvraag en op de andere maten was er geen verschil tussen de groepen. In beide groepen namen angst, stress en rouwklachten in de loop van de weken af. Alleen bij klinisch relevante verbetering verbeterden iets meer kinderen met het programma op rouwklachten. De auteurs zeggen zelf dat je dat voorzichtig moet lezen.
Alle kinderen die het programma afmaakten, zeiden dat ze het aan anderen zouden aanraden. Ze noemden vooral de filmpjes van andere kinderen. Wat in de weg zat, was tijd: twee modules per week naast school en sport.
Hoe sterk is dit
Dit is een kleine, voorlopige proef, bedoeld om te kijken of zo’n programma uitvoerbaar is. Het belangrijkste staat niet in de samenvatting. Van de 48 kinderen in de programmagroep beantwoordden er 32 de vraag of ze het programma gebruikt hadden, en 16 zeiden ja. De onderzoekers rekenen dat om naar een derde van de groep, maar weten het niet zeker, want van een derde van de kinderen ontbreekt het antwoord. Er is ook geen meting van het echte gebruik, omdat ze om privacyredenen niets op de website bewaarden. Een programma dat zo weinig wordt gebruikt, kan nauwelijks effect laten zien, ook als het werkt. Het meest gebruikt werden tekenen, iets leuks doen en uitleg over wat rouw is. De kern van de therapie, pijnlijke herinneringen opzoeken en anders leren bekijken, werd waarschijnlijk weinig gebruikt.
Er zijn meer zwakke punten. De groep was berekend op een groot effect. De kinderen en de onderzoekers wisten wie in welke groep zat. Kinderen op de wachtlijst mochten elders hulp zoeken. Aan het eind was 40 procent van de programmagroep en 27 procent van de wachtlijstgroep uitgevallen. De vragenlijst voor depressie was weinig betrouwbaar. Bij de werving deden alle drie de benaderde organisaties met rouwkampen mee, maar geen van de 15 benaderde uitvaartbedrijven leverde een kind. De proef laat dus niet zien dat het programma niet werkt, en ook niet dat het werkt.
Wat dat betekent voor de praktijk
- Lees dit niet als bewijs dat online hulp voor kinderen niet kan. Een programma zonder begeleiding werd door jonge kinderen nauwelijks gebruikt. De onderzoekers vinden begeleiding op aanvraag belangrijk, vooral bij kinderen onder de tien. De tekst was voor de jongsten misschien ook te moeilijk.
- Wat het meest werd gebruikt, is geen techniek: tekenen, iets leuks doen, horen wat rouw is. Dat zijn laagdrempelige dingen waarbij een volwassene naast het kind kan zitten.
- Een ouder die zelf rouwt, kan een kind misschien moeilijk door zo’n programma begeleiden. De onderzoekers noemen dat als mogelijke verklaring, maar ze hebben de rouw van de ouders niet gemeten.
Lees het artikel (PMC, open access) · DOI
Bron
Egan, S.J. e.a. (2026). Supporting kids in loss: A randomised controlled trial of a co-produced unguided internet cognitive behaviour therapy intervention for grieving children. Internet Interventions, 46, 101008. https://doi.org/10.1016/j.invent.2026.101008